Dolnośląski Przegląd Plastyki Nieprofesjonalnej: sobota, wczesne przedpołudnie. Dzierżoniowski Ośrodek Kultury zamknięty dla ogółu mieszkańców oddany do dyspozycji komisji artystycznej. Obrazy, rysunki i grafiki rozłożone
w salach, pokojach, na korytarzach i schodach... ponad 600 prac 111 autorów! Długo chodzimy i oglądamy. To pierwszy etap; poznanie całokształtu. Zdumiewa nas różnorodność, wysoki poziom i ilość zaprezentowanych dzieł. Kolejny etap to walifikacja prac na wystawę. Stoimy wobec trudnych decyzji podyktowanych koniecznością wyrównania szans, zniwelowania działań ilościowych na rzecz jakości. Ograniczają nas również możliwości ekspozycyjne. Łatwiejszym jest etap ustalania wyróżnień i nagród; dla prac, które wzruszają, imponują techniką lub urodą. Komisja przyjęła system niezależnego, indywidualnego punktowania. Suma uzyskanych punktów decydowała o przydziale nagród. Mam wrażenie, że ocena nasza była właściwa. Chociaż zawsze pozostaje uczucie pewnego niedosytu bo przez nagrody nie można wyrazić wzruszenia i emocji, jakie daje tegoroczny przegląd, który jest wielkim sukcesem uczestników i organizatorów. Przegląd, który stał się poważnym wydarzeniem dla kultury Dolnego Śląska.
 

Andrzej Żarnowiecki

Malarstwo, to nie tylko określony zawód, to nie tylko rzemiosło wymagające ogromnej wiedzy, sprawności ręki i oka, określonych umiejętności i długoletniego doświadczenia. Malarstwo to także... nie, nie także, lecz przede wszystkim twórczość. Potrzeba malowania wynika bowiem z przeróżnych, często niezbadanych pobudek. Malarstwo to przecież twórczość. To sztuka. Zaś sztuka jest potrzebą człowieka, nieodłączną częścią jego natury, tak różnorodnej i tak w końcu kapryśnej. Malarzem może być w końcu każdy. Inna sprawa, że nie każdy się nim staje. Nawet nie każdy z tych, którzy przez całe życie nie robią niczego innego poza malowaniem. Stanie przy sztaludze zamazywanie płótna czy papieru kolorami w takim czy innym układzie, to jeszcze nie malarstwo, a człowiek parający się tym zajęciem, to jeszcze nie malarz.
Malarzem potrafi być każdy... pod warunkiem, że widzi świat swoimi oczami.
Oto co powiedział na ten temat wielki malarz francuski, Henri Matisse: „Wysiłek potrzebny do tego, by wyzwolić się od standardowych wyobrażeń, wymaga świadomego bohaterstwa, i to bohaterstwo jest absolutnie nieodzowne dla malarza, który powinien widzieć wszystko tak, jak gdyby widział po raz pierwszy w swym życiu. Musi on umieć przez całe swe życie patrzeć na świat oczami dziecka, albowiem zanik tej zdolności widzenia oznacza jednocześnie dla malarza zanik wszystkie-go, co oryginalne i osobiste w wypowiedzi”.
Artyści będący bohaterami tego katalogu na pewno w olbrzymim stopniu przekroczyli granice takiego malarstwa, o jakim mówił francuski malarz. Robią oni nie tylko dobre, ale często nawet genialne malarstwo, stając w jednym szeregu obok najwybitniejszych zawodowców.
Otóż: szansę zwrócenia na siebie uwagi mają ci, którzy są rzeczywiście oryginalni, którzy nie są imitatorami sztuki profesjonalnej, nie mają ambicji dorównywania jej, naśladowania. Będę zawsze
z zadowoleniem patrzeć na tych artystów, poszukując w ich wypowiedzi twórczej właśnie autentyczności przeżycia, która swą siłą zwalcza bezradność i naiwność warsztatu. Będę wzruszać się twórczością tych, którzy chcą być sobą, a nie cieniem kogoś innego i sławnego. Amator, który chce dorównać malarzowi zawodowemu, zawsze przegrywa. Nie starcza mu ani wiadomości, ani umiejętności. Wygrywa gdy pozostaje sobą.
 

Grażyna Zuzel